دوست نداشتم بگیرم و دوست نداشتم اصلا بهش فکر کنم ، دوست نداشتم که پیش بیاد و اصلا چرا؟

کسی می‌تونه به من بگه چی‌میشه که پنج سال با تمام وجودت به یکی عشق بورزی اونوقت یهو بفهمی دوستت نداره ، زنگ بزنی از خودش بپرسی بهت بگه دوست که نداره هیچ ، تو وجودش هیچ احساسیم بهت نداره

خوب مگه من آدم مستقیم تو تو این رابطه نبوم؟ چرا باید از بقیه بشنوم؟ چرا رک و راست خودت نیومدی بهم بگی؟ مگه چیزایی که تا قبلش گفته بودی … فکر کن ، نه فکر کن؟

نمی‌دونم  چه کردم که اینطوری فرار کردی

متاسفانه حسی که اصلا دوسش نداشتم و هیچ وقت دلم نمی‌خواست برام شاخ و شونه بکشه تو زندگی ، حالا اومده ، بدجوریم داره برام شاخ و شونه میکشه ، از ته دل داره بهم می‌خنده ، با دستم اشاره می‌کنه می‌گه خاک تو سرت بدبخت

این حسه خیلی حس بدیه ، از اون حسه که گفتم بدتر ، با یه حمله فوق سریع شروع می‌شه ، تمام بدنم می‌لرزه ، یخ می‌کنم به طرز غیر قابل باور ، کم کم قدرت پاهام از بین میره و دیگه نمی‌تونم وایسم ، یه چیزی تو سرم می‌خواد منفجر بشه ، تپش قلبم که مدتهاست با ما رفیق شده ، و اینطوریه که پناه می‌برم به قرص اعصاب و بعدشم خواب …

دیگه خرده‌هاشم از بین رفت ، فقط به قول خودت نمی‌دونم اون یه موی آخرش چرا پاره نمیشه ، و من منتظرم ببینم که حکمت اون یه مو چیه

می‌دونم که دیگه هیچ وقت و تحت هیچ عنوانی نمی‌خوام هیچی تکرار بشه ، اگرم بخوام دیگه ابزارشو ندارم و …  دورانی از زندگی که انقدر خوب بود که نفهمیدم چطوری پنج سال شد ، مگه قراره خیلی چیزا چند بار تو زندگی آدم اتفاق بیافته؟؟؟؟؟؟؟؟

پیوست۱: حالم اصلا خوب نیست ، نه روحی نه جسمی

پیوست۲: خدا ایشالا عمر با عزت بده به اونی که قرصهای اعصاب رو اختراع کرد

پیوست۳: خدا می‌بینی منو؟ حالمم می‌بینی؟

پیوست۴: زنگ نمی‌زنم

پیوست۵: از این قضیه یک سال گذشته و من همچنان درگیرم

پیوست۶: امیدوارم کلمات برای نوشتن اون پستهای مخصوص یاریم کنن