سلام
جالبه الان که دارم نوشته ات رو میخونم میبینم حرف دل منه شاید حرف دل خیلی از جونا هست
۳روزه مدام دارم به خودم میگم تو تنهایی چقدر امن ترم و اروم . کسی اذیتم نمی کنه یا این که دیگه یه پای ماجرا دیگه نمیلنگه … یا یه سری احساسات متفاوت که هم خوبه و هم بد …تنهایی اینقدر برام امن هست که دور همه دوستای دانشگاه و دبیرستان رو خط کشیدم
من به زور تنهایی رو واسه خودم با شکوه کردم من تا حالا عاشق نشدم از عشق می ترسم از ادما می ترسم . تو عمرم یه بار اومدم از یکی خوشم بیاد واسه ۷ جد و ابادم بس بود خیلی اذیت شدم .
به خاطر اینه که به تنهایی امتیاز بیشتری میدم ولی تا کی……
تازگی ها اینقدر زندگی برام یکنواخت شده اومدم رژیم گرفتم سفت و سخت تا یه تنوع بدم تو زندگیم بهت حسودیم شد سر باقالی پلو با گوشت :)

خسته نمی شی از این همه تنهایی؟
یا این همه توکل؟
خسته نمی شی از تکرار خاطره ها تو ذهنت؟
چطور ادامه می دی؟
می شه به من هم یاد بدی؟