سلام خوب نیستی…. ۸کلمه نوشتی که فقط ترس رو منتقل می کنه … اره به دادمون برس خدا … انگار یادش رفته .. نه یادش رفته

یه روز مثل همه روزای زندگیم،یه حسی به سراغم اومد که رهام نمی کرد.مثل دلتنگی،ناامیدی.آخر زندگیم مرگ بود و گذشته ،یه زندگی که خیلی هم آسون نبود.کلی تلاش کرده بودم و درس خونده بودم برای دانشگاه.وقتی داروسازی قبول شدم فکر می کردم چقدر خوشبختم. کلی آرزوی رنگارنگ که فکر می کردم با ورود به دانشگاه به همشون میرسم.آرزوهایی که همشون همون ترم اول رنگ باخت.تنها حسی که موند سرخوردگی بود.کلی تلاش کردم که به جایی برسم ولی فهمیدم زندگی همیشه ناعادلانه است.به خاطر شرایطی در عذاب بودم که اصلا دست من نبود.کی این وسط مسئول بود؟! پس کم کم خدا تو زندگیم کمرنگ شد اونقدر که دیگه ندیدمش.نمیدونم خدا حواسش به کدوم یکی از بنده هاشه که اونایی رو که بیشتر بهش نیاز دارنو فراموش کرده!اگه باهاش حرف زدینو جوابتونو داد خوش به حالتون،من که دیگه ناامید شدم!!!!!!!!!!!!!!!

مرسی از جوابت. دو تا خلا،یه فکر و دغدغه جدید!! تا حالا از این دید به زندگی نگاه نکرده بودم.فکر می کنم هدف زندگیمو گم کردم.دوباره بهش فکر میکنم. ممنون از ایده ای که دادی.

یه چیزی بگم؟
تو رو خدا اینقدر الکی الکی ناراحت نباشین
انقدر موضوعات به شدت جدی برا ناراحتی ممکنه پیش بیاد. مامان بزرگم می گه غصه غصه میاره!
بخصوص شما استاد بهنام

اگه پیدا شد به منم بگید که اگه نگید …. :( کلا دوره امید در زندگی یه خط قرمز کشیدم…از اون ورم یه هدف تو زندگیم به طور دقیق ندارم قبلا فکر می کردم می تونه درس و کار باشه الان می گم !!! نه درس و کار نیست یه پوچی خاص و همه گیر ….. تو سن ۲۶سالگی ترجیح می دم بمیرم تا زندگی کنم اصلا زندگی چیه؟؟؟