آخرین لحظات دهه ۸۰

…

کلی فکر تو سرم داره میگذره

کلی فکر دارم برای سال جدید ، دهه جدید

…

حس خوبی دارم

…

وطنم ، ایرانم ، عید آنروز مبارک بادم ، که تو آبادی و من آزادم
گر تو سبزی ، سبزم… گر تو شادی ، شادم… من به شیرینی تو فرهادم

رسیدن بهار مبارک :)

اِنقَدَر چیزا دارم که بنویســـــــــــــــــــــــــــــــم

از روزگار ، عشق ، رفیق ، دوست ، از اتفاقات این چند وقته ، از …

چندتا عامل اساسی باعث میشه که یه‌کم نشه

اول از همه حال و روزَمِ که شده عین موج سینوسی ، تا میخوام اینو بنویسم اون میاد ، تا میخوام اونو بنویسم این میاد ، خلاصه اوضاعیه

دوم اینکه این کیبوردم روش حروف فارسی نداره که کارو خیلی سخت میکنه

سومیش آب هندوونست!

چهار و پنج و … پیشکش ، همین سه‌تا خودش کلیه

ولی حتما می‌نویسمشون

پیوست۱: یادم رفت

پیوست۲: احتمالا از این به بعد بیشتر یه چیزای کوتاهی با تگ “روزانه” بنویسم

پیوست۳: توکل

“خدایا اگه اینطور اونطور … اگه اونطور اینطور … خلاصه خود دانی هر طور … حتی یه نشونه …”

تو پیج دلشاد تو فیسبوک میچرخیدم که چشمم به تبلیغ یه نمایشنامه‌خوانی افتاد به اسم “کنترپوان” ، برم؟ نرم؟ برم؟ نرم؟ خلاصه یهو به خودم اومدم دیدم تو سالن نشستم. تالار مولوی تو خیابون ۱۶ آذر.

داستان در مورد شک ، خیانت و یه جورایی تفاوت بین این دوتا بود. شخصیتها بسیار ملموس بودند ( یعنی همزاد پنداری باهاشون کار سختی نبود ) که به نظرم از نکات قوت نویسنده بود ، بازی مهرداد ( دکتر ) ، رجا ( همسر مهرداد ) و محسن ( مرد غیرتی ) بسیار بسیار زیبا و دلنشین بود ، حالا این از قدرت نویسنده تو کلام بود یا کارگردان و یا خلاقیت خود بازیگرا نمیدونم ، موسیقی که با پیانو نواخته می‌شد هم از جنس لطیفی بود که به دل می‌نشست ( بعدا فهمیدم قطعه اصلی نواخته شده به نام قطعه مهرداد کاری قدیمی بوده ) و در مجموع کار بسیار موزون و مرتب بود که هارمونی خاصی ( حداقل با من ) از خیلی از ابعاد داشت

اما مهم‌تر از همه اینها حسی بود که من در طول کل نمایش داشتم ، شخصیت مهرداد جدای از خیانتش دقیقا همونی بود که من همیشه دوست دارم که باشم و شخصیت رجا همونی که دوست دارم باشه ، نیمی از شخصیت محسن چیزی بود که من گرفتارش بودم و الان به شدت کم شده ، مهسا و حتی منشی شخصیتهایی بودن که تو زندگیم نقش داشتند و دارن. گریه‌های رجا و غیرتی بازیای محسن به شدت برام قابل لمس بودن ، انگار زندگیمو داشتن جلوم بازی می‌کردن ، چیزی که بوده ، الان هست و اینکه ادامه هرکدوم از اونا چی می‌تونه باشه ،  تو تمام مدت نمایش اشکام بند نمیومد ، یه ریز گریه کردم ( و البته یه دل سیر ) باورم نمیشد نشونه‌هایی که خواسته بودم به این زودی جلوم ظاهر شده بودن ، وقتی نوازنده ، قطعه مهرداد رو می‌نواخت انگار چیزی از عمق وجودم آزاد میشد …

خیلی خوب بود ، خیلی ، نمیتونم بگم چقدر ، جایگزین کردم خیلی چیزارو و جاگذاشتم و فراموش کردم …

بله ، یادم باشد ، خیلی چیزا باید یادم باشد و بماند ، اینکه دنیا داره رو به جلو می‌ره و همه چیز مثل قدیم نیست ، اینکه ارزشها تغییر می‌کنند ، اینکه سنها بالا می‌ره و …

اینکه فاصله یه حرف سادست ، و اینکه از دل برود هرآنکه از دیده رود ( جنسیت هم نداره )

یادم باشه همه‌چی عوض شده و باید مراقب بود ، مراقب بود تا همون یه‌ذره خاطرات خوش با تغییر از بین نره

یادم باشه که اگه بوده مال اون موقع بوده و اصلا چرا نمیخوای قبول کنی؟ پس کی می‌خوای بفهمی؟

یادم باشه که تنهایی میراث به یادگار گذاشته شده برای انسانهاست ، تا بوده همین بوده و خواهد بود ( ایضا جنسیت هم نداره )

یادم باشه که زمان خیلی چیزا گذشته و باید به روز حرکت کنم

یادم باشه که زندگی قانون داره ، خلاف جهت شنا کنی …

یادم باشه که …

یادم باشه …

یادم …

آره زندگی قانون داره ، قانونی که هر لحظه و دقیقه و ثانیه داره تغییر می‌کنه ، قانونی که رحم نداره ، تو باید باهاش سازگار بشی ، دوست و رفیق و آشنام نمیشناسه ، قانونی که یه راه بیشتر جلو پات نمیذاره و اونم قبول کردنشه ، قانونی که نگاه نمیکنه کی هستی و چی هستی ، حتی اگه دلتم نخواد محکومی که قبولش کنی

بله ، این رسم مزخرف روزگاره …

پیوست۱: در حال گذر از مرحله‌ایم که خیلی وقت بود منتظر بودم ازش رد شم

پیوست۲: خیلی دوست دارم یه چند نفری رو ببینم

پیوست۳: خدایا لحظات خاصیه ، همه نگاهها ، دستها ، دلها و… به طرف توئه ، ناامیدمون نکن

پیوست۴: آهنگ الکی از سیاوش قمیشی … چه ربطی به پست داشت نمیدونم (دانلود)

پیوست۵: و من همچنان به تو توکل خواهم کرد …

چیزای جدیدی به دست آوردم مثل آرزوی دیرینم قبولی تو رشته مهندسی کامپیوتر ( یعد از چند سال درس خوندن تو رشته‌ای که به هیچ عنوان سنخیتی با هیچ چیز من نداشت ) که بزرگترین جلوران من تو سخت‌ترین لحظاتم بود و یا معافیت از سربازی که تو اوج ناامیدی آمد ، و یا اتمام تقریبی رابطم با نسیم بعد از ۵ سال به شکلی که اصلا فکرشو نمی‌کردم ، فرض کن ۵ سال تمام هر روز و شبتو با یکی سر کنی و در یک روز و فقط یک روز همه چیز به حداقل ممکنه کاهش پیدا کنه و بعدش … ( اگه یه روز حوصله داشتم مفصل می‌نویسم ) و خیلی چیزای دیگه که حوصله نوشتنشو الان ندارم .

همه اینا باعث شد احساس کمبودهایی کنم (هنوزم می‌کنم ، اما کمتر!) ، بعد از مختصر ترمیمهای اولیه به این فکر کردم که چه خوب می‌شد اگه یه جایی برا خودم داشتم ، دلم میخواست یه جایی باشه که بتونم احساسامو ( چه مثبت و چه منفی ) بریزم اونجا ، یه جایی که من باشمو من باشمو من ،  قدم اول پیدا کردن جاش بود ، خب تو دنیای حقیقی که به خیلی از دلایل نمیشد ، اومدم تو دنیای مجازی ، خیلی گشتم تا اینجارو پیدا کردم. حالا تازه دردسر شروع شده بود ، تصمیم بر اینکه ناشناس بنویسم یا شناس تصمیم سختی بود. اما بالاخره دارم می‌نویسم و شناس هم می‌نویسم و از این تصمیمی هم که گرفتم بسیار راضیم و …

آی کسایی که میاین و این وبلاگو می‌خونین ، چه منو می‌شناسین یا نمی‌شناسین اینو بدونین که من همینیم که می‌نویسم ، این نوشته‌ها مال منه و همش عین عین عینه حقیقته

آی کسایی که میاین و این وبلاگو می‌خونین ، چه منو می‌شناسین یا نمی‌شناسین اینو بدونین که نظرات تک تکتون برام مهمه ، دلم میخواد بدونم بقیه چی فکر می‌کنن در موردم

آی کسایی که میاین و این وبلاگو می‌خونین ، چه منو می‌شناسین یا نمی‌شناسین اینو بدونین که خیلی خوش اومدین

پ.ن: عکس پست اول نشانی از حال و روز منه تو این روزها ، باید کافمو دوباره روبراه کنم ( اون نورایی هم که از پنجره زده تو ، نوره امیده )

پ.ن: و یک تشکر ویژه از وحیدآنلاین که تو راه‌اندازی این وبلاگ خیلی کمکم کرد